Come in like a lion
Do not meddle in the affairs of cats, for they are subtle and will pee on your computer.
– Bruce Graham
Nú held ég mikið upp á ketti almennt, þó einkum og sér í lagi köttinn á heimilinu, en get engu að síður ekki neitað því að ég er alfarið þeirra skoðunar að kettir upp til hópa eru snargeðveikir.
Hvað varðar köttinn okkar er það svo sem skiljanlegt, vesalings dýrið hefur þurft að ganga gegnum fjögur mismunandi nöfn frá því að hann kom til okkar – og í dag er það orðið svo slæmt að hann heitir mismunandi nafni eftir því hvern í fjölskyldunni þú spyrð.
Ýmist Köttur.is (upprunalegt; notað af mér), Brandur (notað af mömmu og Friðrik), Tígri (notað af Friðrik, þegar þannig liggur á honum) eða Hafliði (ha?; notað af Snorra og Kristjáni). Pabbi hefur endanlega gefist upp á nafnaruglinu og vísar ýmist til hans sem “kötturinn” eða “kisi”.
A cat knows exactly what you are, and treats you accordingly.
– Óþekktur
Kattareigendur kannast flestir við það að þetta eru blíðlyndisdýr, sem baka sig í sólinni og sofa svo sólahringum skiptir – vaknandi, að því virðist, eingöngu til að næra sig eða láta klappa sér. Þegar kötturinn er aftur á móti á annað borð vaknaður er manni hollast að verða við óskum hans hið snarasta, en ef einhver þarna úti finnur snooze takka sem virkar á ketti í morgunmatshugleiðingum má viðkomandi endilega hafa samband við mig.
En það er ekki nóg að fæða þá (og klæða í sumum tilfellum) eða klappa þeim þegar þeim sýnist svo til að tryggja sig gegn þeirri óbeisluðu heift er þeir eru færir um að koma til skila ef þeim misbýður eitthvað. Ef heiftin væri harðort bréf, tölvupóstur eða jafnvel reiðilegt símtal væri þetta svo sem ekkert tiltökumál, en af mjúkum dýrum hafa kettir afspyrnu beittar klær og tennur – og virðist þykja gaman að beita þeim þegar þú átt síst von á.
Women and cats will do as they please, and men and dogs should relax and get used to the idea.
– Hal Holbrook
Þeir eiga það nefnilega til að ákveða skyndilega, upp á sitt einsdæmi og án þess að fortölur komi að nokkru gagni, að hendin sem hefur verið að klappa þeim er skyndilega orðin þeirra versti óvinur. Ekki nóg með það heldur er einmitt á þeirri stundu komið að fyrsta skrefi áætlunar til yfirtöku alheimsins, og líkt og allir (kettir) vita er hendin erkióvinurinn og þarf að deyja á sársaukafullan hátt samstundis.
Kötturinn tekur sig því til og sökkvir tönnunum á bólakaf (eða eins langt og nær), grípur hendina kverkataki (þeim tekst það, hvernig veit ég ekki) með framloppunum og tekur til við að murka úr henni líftóruna með afturloppunum – gjarnan ennþá malandi þegar hér er komið við sögu. (Sjá skýringarmynd.)
Ég hef gjarnan reynt að rökræða þetta á rólegan hátt við köttinn minn þegar hann tekur heimsyfirráða-kast, bent honum á að þetta sé ef til vill ekki alveg rétta leiðin til að ná fram markmiðum sínum og hann væri mögulega fáanlegur til að sleppa hendinni minni meðan enn er líf í henni svona til tilbreytingar. Hann mótmælir mér á sinn einstaka hátt, horfir á mig hatursfullu augnaráði og heldur áfram að murka úr mér líftóruna – allt þar til hann uppgötvar óstjórnlegan áhuga á einhverju öðru (svo sem að þvo sér snöggvast).
Við höfum enn ekki náð að komast að samkomulagi varðandi þessa hegðun, né náð að sannfæra hinn aðilann um að málstaður okkar sé réttur og hinum aðilanum skjátlist; en ég bind miklar vonir við komandi samningaviðræður.
A kitten is chiefly remarkable for rushing about like mad at nothing whatever, and generally stopping before it gets there.
– Agnes Repplier
Fyrst ég er á þessum nótum er svo sem ágætt að enda þetta í bili á ágætis dæmi um hver reginmunurinn á hundum og köttum er.
Dogs come when they’re called. Cats take a message and get back to you.
– Mary Bly
Kristján, 
Kata frænka, 
Unnur Margrét and one other person are discussing. 
Patty-Boy!!!, 
Ármann "Party-boy", 
alli and 2 others are discussing. 
Snorri
14:28 on March 31, 2007
Permalink
Hahaha, skellti uppúr þegar ég las þetta :D fullt þarna sem maður kannast við og maður hefur oftar en ekki vaknað við það að kötturinn ræðst á hendina manns þegar maður liggur hálfsofandi/vakandi uppí rúmi.
p.s. Cats rule!
Unnur Margrét
12:05 on April 1, 2007
Permalink
Nafnamálið er trikkí. Kötturinn minn hét upprunalega Snotra, var aldrei kölluð annað en Kisa, Kisamín eða Kisuskott (ég veit, frábært að skíra eftir random líkamspörtum, börnin mín munu heita Eyra og Nafli). Svo bættist annars köttur í hópinn, upprunalega Leó en aldrei kallaður annað en Kisi. Svo á tímabili áttum við Kisu og Kisa. Frumlegt.
Kata frænka
11:50 on April 2, 2007
Permalink
Þessi linkur er snilld. En þú veist væntanlega að það er kötturinn sem á þig, en ekki öfugt?
Kristján
0:29 on April 3, 2007
Permalink
kötturinn heitir hafliði og það þarf ekki að ræða það meira. hann er skráður undir því nafni, svo ég veit ekki einu sinni afhverju ég er að fara út í þessa umræðu! hehe :-)