Mig dreymdi alltaf um að verða heimsfrægur þegar ég var lítill (ólíkt flestum öðrum börnum), en nú var ég afskaplega ungur miðað við aldur á sínum tíma. Er það reyndar enn þann dagi í dag, yngsti maðurinn á mínum aldri eftir því sem ég best veit. Mér var þó ekki ætlað að takast þetta, eða hefur í það minnsta ekki verið það hingað til. Ekki það að ég hafi ekki reynt hitt og þetta, frægðin virðist bara ekki ætla að liggja fyrir mér – sem er mér með öllu óskiljanlegt.
Þetta verður fyrsti pósturinn í seríunni “Hlutir sem ég hef tekið mér fyrir hendur með það fyrir augum að verða ríkur og frægur, en hafa mistekist hrapalega”. Byrjum á íþróttum.
Ég byrjaði ferilinn snemma, stefndi hátt og flutti búferlum til Noregs eins árs gamall í von um frægð og frama á erlendri grund. Byrjaði af krafti og tók til við skíða-, skauta-, fótbolta-, frjálsíþrótta- og tennisiðkun. Miðað við byrjunina á ferlinum stefndi allt í að ég yrði margfaldur verðlaunahafi á Ólympíuleikum áður en yfir lyki. Meiri kjáninn.

Á fyrsta fótboltamótinu mínu skora ég sjálfsmark (fleyti boltanum snyrtilega yfir kollinn á afskaplega hissa markverði í stað þess að hreinsa fram), ég missi næstum því höfuðið (bókstaflega) þegar snörp vindkviða feykir fótboltamarki yfir skautasvell sem ég er að skauta á, ég fer upp á svið (sökum misskilnings) að taka við verðlaunum fyrir afrek í frjálsum íþróttum þegar ég a) hafði ekki keppt í greininni og b) hafði ekki náð inn á pall í þeim greinum sem ég keppti í. Ég náði þó að komast stórslysalaust (að mestu) frá skíðabrekkunum, en þrátt fyrir mikinn áhuga á tennis náði ég aldrei að slá í gegn á því sviði.

Þegar ég flutti aftur heim til Íslands (niðurbrotinn maður, 10 ára) hafði ég þó með í farteskinu forlátan verðlaunapening sem ég hafði hlotið fyrir að fara snemma að sofa. Góðvinir fjölskyldunnar höfðu semsagt tekið okkur strákana í pössun eitthvað kvöldið, og hafði okkur verið mútað svona snyrtilega fyrir að hafa hljótt og sofa í stað þess að brjóta og bramla allt innbúið. Góður þar, seldi sálu mína fyrir silfur.

Þegar ég kom aftur heim til Íslands hélt ég áfram uppteknum hætti, fór í fótboltann og badminton, prófaði hand- og körfubolta, og lét sjá mig á eins og einni frjálsíþróttaæfingu. Árangurinn lét ekki á sér standa, mér tókst að skora fallegasta mark ferilsins!
Er á nær stöng þegar horn er tekið, sný mér heilan hring með löppina út í 90° horni og smellhitti boltann, sem flýgur beint upp í samskeytin. Gjörsamlega óverjandi með öllu, gullfallegt mark. Verst að þetta var í mitt eigið mark, flottasta sjálfsmark allra tíma. Go team!

Enn þann dag í dag hef ég ekki náð því að vera keppandi á Ólympíuleikum (og sé það ekki gerast í bráð ef svona heldur áfram), en það sem verra er er að mér hefur ekki einusinni verið boðið að gerast lukkudýr!