Gæludýr eru mögnuð kvikindi, sjálfur á ég kött, hund og þrjá yngri bræður – og hef því þónokkra reynslu af þessu.

Stórvinur minn til fleiri ára, Gunnar Örn Ingólfsson (gella og útbrunnin barnastjarna), fékk nýlega þá flugu í kollinn að fá sér fiskabúr (með tilheyrandi vatni og fiskum, augljóslega). Hann á í dag fiskana ‘Fiski’, ‘Bolla’, og ‘Spurðann’ (Spurðann heitir þetta tímabundið, það er ekki búið að ákveða nafn endanlega) sem eru sömu tegundar. Til að halda þeim félagsskap á hann fagurblátt kvikindi að nafninu ‘Chuck Norris‘, og töluvert flottan ‘Jónatan’ (sem heitir eftir Natta, yndislegum manni, vini okkar til fjölmargra ára og núverandi leigusala Gunna). ‘Jónatan’ er ‘bottom feeder’, nokkuð sem Gunna þykir afskaplega fyndið. Sem er alveg rétt, þetta er broslegt.

Þetta er í sjálfu sér ekkert svakalega fréttnæmt per se, þótt við höfum mikið gaman að þeim, en nú hefur drengurinn hins vegar bætt við nýjum fiskum og bera þeir hin tignarlegu nöfn ‘Magnús’ og ‘Sigurðsson.is’ – sem gleður mitt litla hjarta mjög. Eða gerði slíkt þar til drengurinn leitaði sér upplýsinga á netinu um þá og fann lýsinguna “Gul kínasuga er falleg en hefur víst átt það til að ráðast á aðra fiska og sjúga þá“. Þeir eru víst líka ‘bottom feeders’, og voru rétt í þessu í hörku slag í búrinu – reynandi að sjúga hvorn annan.

Meiri vinirnir sem maður á, fussum svei!