Ég er með malandi kött í fanginu, sem þýðir að ef ég stend upp á hann eftir að myrða mig fyrir að vekja sig. Því þú átt aldrei kött, þeir einfaldlega leyfa þér að búa undir sama þaki svo lengi sem þú a) manst eftir að gefa þeim að borða og b) klórar þeim bak við eyrað þegar þeim hentar.

Þar sem ég hef gaman að lífinu held ég því frekar að ég deili með þér pælingum um mynd sem ég var að sjá fyrr í kvöld. Kíkti til Gunna (sko, linkaði á þig – hættu að væla) og Natta í gott videogláp. Það að takast að fá Natta til að horfa á sjónvarp (hvað þá heila kvikmynd) er reyndar afrek út af fyrir sig, en okkur er hægt og rólega að takast að kassavenja kvikindið.

Fyrir valinu var The Benchwarmers, nýjasta myndin úr smiðju Rob Schneider (sem mér hundleiðist öllu jafnan), David Spade (sem virðist fastur í hlutverki sidekicks að Joe Dirt undanskilinni) og Jon Heder (eflaust betur þekktum sem Napoleon Dynamite).
Heder og Schneider virðast eiga það sameiginlegt að leika alltaf sama (eða svo gott sem) karakterinn í myndunum sínum. Gegnumgangandi sömu taktar hjá þeim síðarnefnda í Deuce Bigalow (I og II), 50 first dates, The Hot Chick, The Animal og svo framvegis – og sá fyrr nefndi á það á hættu að festast í sama fari þrátt fyrir skemmri feril. Heder nýtur þess þó að hafa ennþá þetta hrikalega fyndna ‘it’ sem Schneider hefur misst.
Myndin er þessi klassíska formúlumynd um algjöra aula sem berjast gegn töffurum og einelti með því að verða ‘góðir’ í íþrótt (Disney íþróttamynd anyone?), en nær að virka á hrikalega fyndnum (eflaust umdeilt) karakterum. David Spade og Nick Swardson (lítið hlutverk, en karakter sem er skuggalegur líkur Palla að okkar mati) eru hnífjafnir í 2-3. sæti, en á toppnum trónir (og virkilega gerir myndina að því sem hún er) Jon Heder. Drengurinn er snillingur í að vera auli, en vonandi nær hann að sýna að hann sé meira en bara það í framtíðinni.

Myndin fær þrjár samlokur af fimm mögulegum fyrir skemmtanagildi, fjórar ef þú hafðir gaman að Napoleon Dynamite.