Fór á ættarmót í gærkvöldi, keyrði úr borg óttans með Snorra lillebró og hans frú (Sylvía, ágætis lukkutröll) í fegurstu sveit landsins. Stefnan var sett á Brúarás í Hvítársíðu, sem er einmitt steinsnar frá Gilsbakka þaðan sem ég er ættaður, og var skírður á sínum tíma. Við bræðurnir tókum gott tímaferðalag aftur til fortíðar í tónlistarvali, verst hvað Sylvía samkjaftaði ekki alla leiðina og skemmdi þannig fyrir okkur. Hún sá samt að sér eftir að hafa fengið harðorð tilmæli og skammir í hattinn, og var almennt til friðs eftir það. Okkur brá örlítið þegar við renndum í hlaðið og móttökunefndin samanstóð af Steina föðurbróðir (sem hélt á glasi með skemmtilega bláum drykk) og Smára (sem mig hafði aldrei grunað að tengdist mér á nokkurn hátt, ákveðið áfall þar á ferð). Þeir voru rjóðir í kinnum og afskaplega hressir, sem er fyndið þar sem ég hafði spjallað við fallegt fólk fyrr um daginn og við sammælst um það að ættarmótafyllerí væru bara mýta og þjóðsaga. Á dauða mínum átti ég von…

Röltum inn í Brúarásinn og þar sjáum við okkur til mikillar furðu að þetta er ekki þessi venjulegi ættarmótshittingur, heldur eru hátt í 170 manns mættir! Ímyndaðu þér hvað það tekur langan tíma að komast gegnum 170 manna þvögu þegar fólk er hægri/vinstri heilsandi þér og spyrjandi spjörunum úr. Ég prísaði mig sælan að vera enn siðsamlega til fara þegar ég komst að borðinu okkar, og ríghélt í buxurnar.
Við borðið voru fyrir gamla settið og Friðrik (sá yngsti í fjölskyldunni, 10 ára), auk álitlegs hóps forvitinna ættingja (sem ég hafði aldrei séð áður, líkt og vill gjarnan vera á stórum ættarmótum). Mamma stakk því upp á því við okkur Snorra að við kynntum okkur (fyrst við værum síðastir á svæðið), við tókum hana á orðinu og heilsuðumst með handarbandi og kynntum okkur fyrir hvorum öðrum formlega (sem var svosem óþarfi, við þekkjumst ágætlega eins og bræðrum er vant). Mamma var sú eina við borðið sem hló ekki, merkilegt alveg hreint hvað það getur verið erfitt að gera sumum til geðs.
Ein eldri frænknanna við borðið ákvað þó að gera heiðarlega tilraun til að kynnast okkur betur þegar hún rölti í átt að kaffinu og brauðmetinu, virti okkur vandlega fyrir sér og sagði að það væri afskaplegur frændsvipur með okkur. Ég brosti til baka mínu blíðasta og sagði að það gæti verið af því að við værum nú bræður. Hún var hress og fannst þetta voðalega sniðugt svar, Snorri hló eins og hálfviti og pabbi var næstum búinn að frussa rauðvíni yfir mömmu – það hefði verið vinsælt.

Afi sló í gegn í ræðupúltinu, fór með vísur og sagði sögur. Kom síðan skemmtilega á óvart með framíköll þegar Jakob Frímann þóttist kunna ættfræði, leiðrétti hann og talað var um áflog fyrir utan félagsheimilið eftir mat ef ekki kæmist botn í málið.

Jakob: Já, ég kann nú ekki nánari deil á því hvað hann tók sér fyrir hendur um ævina
Afi: Það er af því að hann dó eins árs gamall!

Í kjölfarið var rifist um það hver hefði verið dánarorsökin og þurfti að fá lækni til að útkljá málið. Átökum var þó afstýrt þannig að allt endaði á besta veg. Hingað til hefur maðurinn ekki verið þekktari fyrir meiri ofbeldi en það að vera hrikalega lúmskur að svindla í spilum, enda orðinn 82 ára gamall, þannig að þetta vakti mikla kátínu viðstaddra. Maðurinn er hetja, mikill heiður að vera skírður í höfuðið á honum sem alnafni.
Jakob bjargaði sér þó fyrir horn með ljúfum tónum frá píanóinu, ekki vissi ég að hann kynni á svoleiðis instrument (hann má eiga það að hann getur verið hrikalega fyndinn í pontu). Bryndís dóttir hans steig síðan á svið og tilkynnti að þetta væri í fyrsta skipti sem hún kæmi á ættarmót, og hún ætlaði að syngja frumsamið lag við gamlan texta úr ættinni í tilefni dagsins. Var ekki fyrr búin að sleppa orðinu en kallað var úr salnum að það væri nú ekki rétt, hún hefði síðast komið á slíka samkomu 5 ára gömul. Hún þvertók fyrir það en sá svo að sér og afsakaði þetta með því að “hún myndi nú ekki eftir því”. Ljómandi fallega söngrödd stelpan, stóð sig vel enda ekki langt að sækja talentið.

Friðrik kom skemmtilega á óvart, hann virðist vera farinn að læra af okkur eldri bræðrunum. Litli var eitthvað að rífa sig þannig að ég hvíslaði að honum að pabbi minn gæti sko lamið pabba hans. Honum fannst það hrikalega merkilegt í fyrstu en sá síðan að ég var að grínast (ennþá svolítið langur þráðurinn í drengnum, erum að vinna í þessu) og svaraði fyrir sig að mamma sín gæti sko lamið pabba minn! Þá hló mamma, en pabbi hristi bara hausinn yfir þessu öllu saman. Ég benti henni á að ég tryði því mátulega þar til ég sæi það.

This just in
- Sylvía fékk gripasýningu, deilt um hvort hún væri nautgripur eða bara kindarleg. Fyndið það.
- Eftir mikla umhugsun höldum við bræður að það versta við ættarmót sé það hversu vandræðalegt það er morguninn eftir ef þú slysast til að hözzla.
- Ármann er kominn með slogan fyrir escort serviceið sitt; “Jafn rómantískur og páskaegg”
- Ég skal alveg kvitta fyrir það, hverju orði sannara.
- Pepsi-vængir eru ótrúlega merkilegt fyrirbæri.
- Þrátt fyrir heiðarlega tilraun okkar Natta eigum við ennþá eftir að sjá DaVinci Code. Cars er samt fyndin.
- Viktoría Lív (7 mánaða) er hrikaleg gella, var með demantaskreytt úr sem var rétt svo minni en mitt eigið.
- Sýndum Sylvíu Gilsbakka. Yndislegur staður – gott að koma þangað aftur.