Þegar maður liggur á bekk í stofnun sem heitir Blóðbankinn, með nál í handakrikanum og slöngu úr henni sem er hægt og rólega að fylla poka af blóði er nokkuð kjánalegt (en óneitanlega broslegt) að vera spurður “hvað maður sé nú að gera”. Hugsunin sem flýgur gegnum kollinn (is that a trick question?) minnir óneitanlega á gullmola frá Calvin þegar móðir hans kom að honum neglandi nöglum í stofuborðið. “Ég er að gefa blóð” er fullkomlega gilt svar undir þessum kringumstæðum. Svipurinn á greyið stelpunni var líka nokkuð fyndinn, hvernig hann breyttist meðan hún var að velta þessu fyrir sér; “Nei… ég meina… jú, það er líklega rétt hjá þér.”
Að blóðgjöfinn lokinni fékk ég þessi klassísku tilmæli, “ekki fara að lyfta eða stunda íþróttir, taktu því bara rólega”. Sagði að það væri lítil hætta á öðru enda tónleikar um kvöldið, hjúkkunni fannst það mjög merkilegt og spurði hvort ég væri tónlistarmaður. “Nei, en Roger Waters er það!” (sjáðu hvað þetta var sniðugt hjá mér, leiddi þig úr einu í annað – við erum núna stödd á tónleikum).
Vá hvað það er satt, maðurinn skilaði svo sannarlega sínu – dúndrandi góðir tónleikar, aldrei farið á tónleika með jafn háum meðalaldri samt. Ótrúleg upplifun að sjá Dark Side Of The Moon (einn besti diskur allra tíma) fluttan í heild sinni án pása milli laganna – af engum öðrum en Roger Waters, Nick Mason + company. Þrefalt húrra fyrir foreldrum sem fannst það góð hugmynd að kynna syni sína fyrir allri tónlistarflórunni, ekki síst Pink Floyd (Wikipedia), þegar við vorum ennþá smápollar!
Náði góðu hacky-sack sessioni með Ragga, Tóta og Valgeiri langt frameftir nóttu í fyrradag, þakka fyrir að enginn hafi orðið vitni að tilburðunum okkar. Þrír ekki snert þetta síðan í menntó og fjórði aldrei yfirhöfuð að ég held – en hann var líka ónýtur í löppunum daginn eftir; sem er töluvert fyndið þar sem þetta er ekkert stórkostlega mikið ‘sport’. Við vorum samt mestmegnis í vandræðum með að ná boltanum sökum hláturs (special forces, gooooo!) frekar en skorts á talenti, enda erum við klárlega það sem koma skal fái einhver þá hugmynd að púsla saman landsliði í þessari göfugu íþrótt. *hóst*
Nú á ég við ýmis vandamál að stríða, sem fólk gæti haldið að væru kostir (þar sem það veit ekki betur). Þar má helst nefna að ég hef alltaf verið einstaklega þolinmóður maður, sem ég skil ekki hvaðan ég get mögulega hafa fengið þar sem hvorugt foreldra minna eru neinir afreksmenn á því sviði, og á jafnframt afskaplega erfitt með að segja nei við vini mína og þá sem mér þykir vænt um. Asnaðist því til að hjálpa einhverjum vitlausum arkitektúrnema (<3) í Danmörku að fara yfir 2 A4 síður af dönsku fyrir svefninn eftir sparkið. Sem væri alveg allt í lagi ef ég kynni dönsku (eða ef klukkan hefði ekki verið hálf 2 um nóttina og fyrirlestur morguninn eftir) – en nú hef ég bara farið í einn dönskutíma á námsferlinum (þótt langur sé) og finnst þetta hvorki fallegt né áhugavert tungumál. Set þetta upp í höllina sem hún á eftir að teikna fyrir mig þegar ég verð ríkur og feitur gamall kall. $_$
Styttist í helgina, þjóðhátíðardagur og afmæli í bænum þannig að maður hlýtur að kíkja í borg óttans og segja hæ. Skemmtiverkamenn sáust smygla hurðasprengjum og partýhöttum gegnum tollinn, nú vantar bara afró-hárkollur og diskóskóna til að gera alvöru djamm úr þessu! Smá upphitun hérna.
